Psalmi 61

1In finem, pro Idithun. Psalmus David. 2Nonne Deo subjecta erit anima mea? ab ipso enim salutare meum. 3Nam et ipse Deus meus et salutaris meus; susceptor meus, non movebor amplius. 4Quousque irruitis in hominem? interficitis universi vos, tamquam parieti inclinato et maceriæ depulsæ. 5Verumtamen pretium meum cogitaverunt repellere; cucurri in siti: ore suo benedicebant, et corde suo maledicebant. 6Verumtamen Deo subjecta esto, anima mea, quoniam ab ipso patientia mea: 7quia ipse Deus meus et salvator meus, adjutor meus, non emigrabo. 8In Deo salutare meum et gloria mea; Deus auxilii mei, et spes mea in Deo est. 9Sperate in eo, omnis congregatio populi; effundite coram illo corda vestra: Deus adjutor noster in æternum. 10Verumtamen vani filii hominum, mendaces filii hominum in stateris, ut decipiant ipsi de vanitate in idipsum. 11Nolite sperare in iniquitate, et rapinas nolite concupiscere; divitiæ si affluant, nolite cor apponere. 12Semel locutus est Deus; duo hæc audivi: quia potestas Dei est, 13et tibi, Domine, misericordia: quia tu reddes unicuique juxta opera sua.